Wchodzące do służby na Atlantyku niszczyciele eskortowe używane były do eskorty konwojów i zwalczania okrętów podwodnych w ramach grup poszukiwawczo–uderzeniowych. Nieco odmiennie, z uwagi na inny charakter działań, wyglądała służba na Pacyfiku, gdzie trafiło 25 okrętów typu Cannon. Były tam wykorzystywane w osłonie konwojów i jako bezpośrednia eskorta lotniskowców eskortowych. Żaden z niszczycieli typu Cannon nie został utracony w wyniku działań wojennych.
Sześć okrętów zostało bezpośrednio ze stoczni przekazanych marynarce wojennej Wolnej Francji, gdzie klasyfikowano je jako typ Sénégalais. W odróżnieniu od jednostek amerykańskich nie posiadały one wyrzutni torpedowych. W latach 1944–1945 osiem niszczycieli, używanych poprzednio przez US Navy, otrzymała marynarka Brazylii. Po wojnie, w ramach programu pomocy logistycznej (ang.: International Logistics Program), część wycofywanych ze służby okrętów zostało przekazanych przez Stany Zjednoczone państwom sojuszniczym. Sześć trafiło do Holandii, po cztery do Grecji i Tajwanu, po trzy do Włoch i Peru, po dwa do Japonii, Korei Południowej i Urugwaju, po jednym do Tajlandii i Filipin. W latach 70.