Trzecim większym oddziałem powstańczym był 450-osobowy Batalion Repola (Repolan Pataljoona), dowodzony przez kpt. Gustafa Svinhufvuda, zaś od poł. grudnia przez mjr. Paavo Talvelę. Obaj pochodzili z Finlandii, gdzie służyli w elitarnych oddziałach jegierskich. Połowę składu liczebnego batalionu, podzielonego na trzy kompanie, stanowili fińscy ochotnicy. Zdecydowana większość członków oddziału miała doświadczenie bojowe. Część Finów przeszła nawet kursy wojskowe. Istniały też trzy niewielkie narciarskie oddziały dywersyjne (1 fiński i 2 karelskie), których zadaniem miało być zniszczenie mostów na głównych rzekach Karelii. Ich działalność zakończyła się jednak całkowitym niepowodzeniem. Wszystkie oddziały partyzanckie tworzyły Karelską Armię Wyzwoleńczą, której liczebność osiągnęła 2,7–3 tys. powstańców, w tym ok. 500 ochotników z Finlandii. Spośród nich było 28 jegrów, którzy objęli wyższe funkcje w oddziałach powstańczych. Partyzanci byli uzbrojeni w większości w rosyjskie i japońskie karabiny ręczne i rosyjskie karabiny maszynowe (były tworzone oddzielne pododdziały karabinów maszynowych). Na mundurach nosili często opaski z napisem Karelia. W grudniu 1921 r.