został wprowadzony oficjalny znak Karelskiego Pułku Leśnych Partyzantów (na zielonym kawałku materiału naszyty czarny krzyż z czerwonymi końcówkami, a na każdej ćwiartce materiału znajdował się czarny niedźwiedź, trzymający w łapach broń). Istniały jednak problemy z ilością uzbrojenia i wyposażenia wojskowego, podobnie jak z niedostatkiem kadry oficerskiej i przeszkoleniem wojskowym oddziałów powstańczych. Po wybuchu powstania front został podzielony na 3 odcinki: ołonieckim odcinkiem komenderował mjr P. Talvela, repolskim kpt. G. Svinhufvud, zaś białomorskim – mjr Mottonen. Do końca grudnia 1921 r. wojska fińskie i powstańcy zajęli obszary do linii Kiestinki-Suomussalmi-Rukajärvi-Paatene-Porajärvi. Przeciwko nim występowały 20-tysięczne wojska bolszewickie pod dowództwem Aleksandra I. Sediakina. Wśród nich byli też Czerwoni Finowie, którzy uciekli do Rosji po niedawno przegranej w fińskiej wojnie domowej. Na początku stycznia 1922 r. w rejonie Pietrozawodska Sowieci pokonali główne siły fińsko-karelskie, odzyskując Porajärvi, Repolę i Kamasosero.