Upewniwszy się, że została oszukana, Forman przez większą część nocy rozmawiał z dziewczyną, a następnie odprowadził ją na pociąg powrotny do rodzinnego miasta. Forman był szczególnie wyczulony na takie sytuacje, ponieważ gdy miał 10 lat, jego matka została zabrana przez Gestapo i nigdy więcej jej nie zobaczył, co sprawiło, że przez lata tułał się w poszukiwaniu bezpieczeństwa, mając przy sobie jedynie walizkę. Jak ujął to Forman: „Chyba zawsze będzie mnie wzruszał widok młodej osoby z walizką, szukającej więzi w obcym mieście”.

Forman opowiedział o tym zdarzeniu swoim kolegom, entuzjastom kina Ivanowi Passerowi i Jaroslavowi Papouškowi, pytając, czy mogłoby to stanowić podstawę dobrego filmu. „Może” – odpowiedział Passer – „ale brakuje jeszcze jednego – stołu bilardowego”. Trio pasjonowało się bilardem i uważało, że nawet najsłabszy pomysł może okazać się sukcesem, jeśli tylko będą mieli stały dostęp do stołu. Znalazłszy odpowiedni stół na zamku w Dobříšu, cała trójka wraz z Václavem Šaškiem napisała scenariusz, który rozwinął historię spotkania Formana z młodą kobietą z Varnsdorfu.