W 1802 kościół Mariacki znajdował się w złym stanie. Hełmy wież i dach były zbutwiałe, zaś posadzka była uszkodzona z powodu znajdujących się pod nią wielu grobów. Część zaniedbań udało się usunąć w najbliższych latach. W 1816 rozpoczęła się restauracja świątyni, którą jednak szybko przerwano z powodu braku środków. W latach 20. tego samego stulecia naprawiono okna i uszkodzone maswerki; w okna kaplicy Wielkiej wstawiono maswerki dębowe. W latach 1831-1832 przeprowadzono obszerną renowację, ostro skrytykowaną przez historyka sztuki Säve, jako że usunięto historyczne ślady m.in. z filarów środkowych. Położono nową posadzkę, usunięto i przerobiono płyty nagrobne (wiele z nich sprzedano jako materiał budowlany), ściany pobielono wapnem, usunięto część ozdób ołtarzowych, okno za ołtarzem uformowano na kształt Oka Opatrzności. Zlikwidowano dwie empory, przebudowano ławki kościelne, zaś usunięte wyposażenie sprzedano na aukcji.