Sporo przykrości doznał ks. Jabłoński od agitatorów słowackich i części ludności pozostającej pod wpływem nacjonalistycznej i szowinistycznej „Hlinkovej Gardy”. W anonimowych listach grożono mu wyrokami śmierci. Okres powojenny Po wyzwoleniu Orawy witał wkraczających żołnierzy radzieckich, a później polskich (18 lipca 1945 roku), za co rozfanatyzowane baby chciały go zlinczować na progu plebanii. Rozpędzone zostały kolbami karabinów przez ludzi z oddziału „Ognia” akurat przechodzących przez wieś.
Ksiądz Jabłoński czynnie włączył się w roku 1945 do organizowania gminy w Jabłonce i został jej pierwszym przewodniczącym w Gminnej Radzie Narodowej. Troszczył się o polskie szkolnictwo i oświatę rolną, sprawował ziarna siewne i nawozy sztuczne.
Był słusznej postury, chorował na serce i nadciśnienie, na pozór tylko surowy i małomówny, zwano go „hrubym gazdą”. Przejścia okupacyjne i powojenne nie pozostały bez wpływu na jego zdrowie, zmarł przedwcześnie 5 września 1948 roku w wieku 60 lat. Pochowany został na przykościelnym cmentarzu, obok kościoła – na „Orawskim Wawelu”, jak sam o nim mówił i sławił w swoich publikacjach.