Podejrzany o polską działalność dwukrotnie został zesłany do obozu karnego w Iławie koło Trenczyna (w roku 1939 – 2 miesiące, w roku 1941 – 11 dni), a w Orawce był pod specjalnym dozorem policyjnym – „internowany” w ten sposób przez 13 miesięcy. Wspominał ten okres niechętnie:
Mimo nadzoru kontaktował się z Biurem Informacji i Propagandy AK i z ks. Ferdynandem Machayem w Krakowie oraz konsultował szczegóły akcji polskiej na Orawie.
Ostro sprzeciwiał się ks. biskupowi Wojtaszakowi, gdy ten zdecydował się przenieść polskich księżny z Orawy. Uważał, że jurysdykcja przekazana przez arcybiskupa Sapiehę jest tylko zleconą, a nie własną ks. biskupa i dlatego nie miał on prawa przenosić księży. Zastrzegł sobie prawo do Stolicy Apostolskiej. Korespondencję prowadził z ks. biskupem po łacinie, choć doskonale znał język słowacki, a odpowiedzi otrzymywał po słowacku.
Podczas okupacji napisał poemat „Orawskie krasy” opiewający piękno Orawy. Dawał w nim wyraz swym polskim odczuciom. Poemat ten zachował się tylko w części opublikowanej przez ks. Ferdynanda Machaya w kalendarzu „Przyjaciel Spisza i Orawy” (1947).