W 1989 brał udział w obradach Okrągłego Stołu.
Działalność naukowo-dydaktyczna W latach 1962–1982 wykładał w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W Katedrze Historii Filozofii obejmował kolejno stanowiska: asystenta (1962), adiunkta (1963) i docenta (1970). Od 1970 do 1992 historię filozofii wykładał również w warszawskim seminarium duchownym. W latach 1982–1992 sprawował urząd dziekana Akademickiego Studium Teologii Katolickiej w Warszawie (od 1988 Papieskiego Wydziału Teologicznego).
Od 1965 był sekretarzem redakcji, zaś w latach 1971–1982 zastępcą redaktora półrocznika „Studia Philosophiae Christianae”.
Biskup 25 marca 1992 papież Jan Paweł II mianował go biskupem diecezjalnym diecezji włocławskiej. 20 kwietnia 1992 otrzymał święcenia biskupie i odbył ingres do Katedry Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny we Włocławku. Udzielił mu ich Henryk Muszyński, arcybiskup metropolita gnieźnieński, z towarzyszeniem kardynała Józefa Glempa, arcybiskupa metropolity warszawskiego, i Bohdana Bejzego, biskupa pomocniczego łódzkiego. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Caritas et Veritas (Miłość i Prawda). W 1993 erygował trzy wikariaty duszpasterskie (włocławski, koniński i sieradzki), w 1994 zreorganizował struktury dekanalne, a ponadto utworzył 16 parafii. W 1994 zakończył trwający od 1986 II Synod Diecezji Włocławskiej.