Karol Szemiot (ur. 25 grudnia 1872 w Brześciu, zm. po 1933) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 25 grudnia 1872 w Brześciu, w rodzinie Karola. Był katolikiem i młodszym bratem Aleksandra (1868–1919), oficera armii rosyjskiej, a później podpułkownika Wojska Polskiego.
1 września 1891, po ukończeniu korpusu kadetów, wstąpił do 3. Aleksandryjskiej Szkoły Wojskowej () w Moskwie. 7 sierpnia 1893 zakończył naukę, został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 4 sierpnia 1892 i wcielony do 54 mińskiego pułku piechoty, który wchodził w skład 14 Dywizji Piechoty. Na porucznika został awansowany ze starszeństwem z 4 sierpnia 1896, sztabskapitana ze starszeństwem z 4 sierpnia 1900, a kapitana ze starszeństwem z 4 sierpnia 1904. W latach 1904–1905 walczył na Wojnie rosyjsko-japońskiej. 19 października 1905 został przeniesiony do 55 podolskiego pułku piechoty, w tej samej dywizji.
10 grudnia 1918 objął dowództwo 29 pułku piechoty ziemi kaliskiej. 10 czerwca 1919 na czele pułku wyruszył na wojnę z Ukraińcami. 15 kwietnia 1919 został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i mianowany z dniem 7 grudnia 1918 dowódcą 29 pułku piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 44 z 24 kwietnia 1919, poz. 1425..