Dowództwo pułku sprawował do 13 lipca 1919.
14 marca 1920 objął dowództwo 150 pułku strzelców kresowych. Na jego czele wziął udział w wyprawie kijowskiej. 30 marca 1920 został zwolniony z dowództwa 150 psk i mianowany dowódcą 54 pułku strzelców kresowych. 22 maja 1920, jako „dowódca 54 pułku piechoty”, został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Od 27 czerwca do 24 lipca 1920 dowodził 54 pp.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Dowodził 6 Dywizją Piechoty w Krakowie.
Z dniem 1 sierpnia 1923 został mianowany dowódcą 29 Dywizji Piechoty w Grodnie. Od 15 listopada 1923 do 15 sierpnia 1924 był słuchaczem I Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 3 grudnia 1924 został zwolniony ze stanowiska dowódcy 29 DP i mianowany członkiem Oficerskiego Trybunału Orzekającego. Pełniąc służbę w 6 i 29 DP oraz OTO pozostawał oficerem nadetatowym 20 pułku piechoty, a od marca 1925 – 81 pułku piechoty. Z dniem 1 marca 1927 został mu udzielony dwumiesięczny urlop z zachowaniem uposażenia, a z dniem 30 kwietnia tego roku został przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Wołominie.