Idee Ericksona dały także podwaliny dla podejścia zorientowanego na rozwiązanie de Shazera i Berg oraz Terapii Prowokatywnej Franka Farellego. Richard Bandler i John Grinder, tworząc programowanie neurolingwistyczne (NLP), analizowali m.in. pracę EricksonaWalker Wolfgang (2001). Przygoda z komunikacją. Bateson, Perls, Satir, Erickson. Początki NLP. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne..
Terapia ericksonowska Jednym z powodów dla których praca Ericksona zyskała tak wielki rozgłos było nowatorskie podejście do psychoterapii, gdzie kluczowe znaczenie ma orientacja w stronę przyszłości i zasobów pacjenta, zaś nieświadomość jest traktowana jako sprzyjająca i współpracująca w zmianie część psychiki.
Erickson używał hipnozy, metafor, opowieści oraz zadań. Swoje metody wywoływania terapeutycznej zmiany w ciągu stosunkowo niewielkiej liczby spotkań określał jako terapię krótkoterminową (brief therapy). Wykazywał się niezwykłą zdolnością „spożytkowywania” w procesie terapii przekonań, historii osobistej, ulubionych zajęć czy przedmiotów, a nawet problematycznych nawyków pacjentów – dosłownie wszystkich aspektów życia osób, które się do niego zwracały o pomoc. Warto podkreślić, że w czasie gdy zaczynał swoją pracę dominowało podejście psychoanalityczne. Pragmatyczna orientacja Ericksona była trudna do przyjęcia.