Odmienne zdanie na ten temat ma narrator, Mario Vargas Llosa, który na podstawie swoich podróży po Amazonii przekonał się co do słuszności, a nawet potrzeby unowocześnienia oddalonych od cywilizacji wspólnot etnicznych. Rozdział VI dotyczy pracy pisarza dla programu telewizyjnego o nazwie „Wieża Babel” poświęconemu życiu plemienia Machiguenga. Narrator wspomina też o nieznanych dla społeczeństwa gawędziarzach. Przypuszcza, że Saúl przerodził się w jednego z nich.
Rozdziały III, V i VII stanowią drugą, odrębną część narracyjną powieści, w której za sprawą narratora gawędziarza rzeczywistość nieustannie przeplata się z fikcją pełną nadprzyrodzonych zdarzeń i magii. Ich treść składa się z mitów, legend i opisu różnego rodzaju metafizycznych doświadczeń z życia Machiguengów. Są to m.in. opowieści sięgające początków istnienia danego plemienia, w których występują bogowie i demony świata indiańskiego. Pojawia się stały motyw wędrówki. Gawędziarz nieustannie przemieszcza się odwiedzając kolejne wioski indiańskie, w których spędza czas na opowiadaniu historii, w których niektóre postacie przybierają różne formy i oblicza. Przykładem jest Tasurinchi, który wciela się w więcej niż jedna postać, ma wiele imion i zawsze odgrywa główną rolę w opowieściach Gawędziarza.