Szlangbaum buduje tożsamość przede wszystkim przez działalność ekonomiczną i przynależność środowiskową, podczas gdy Wokulski stale przechodzi między konkurencyjnymi rolami.
Według Jacka Leociaka, postać ta służy Prusowi do ukazania niepowodzenia programu w społeczeństwie polskim, i „uosabia lęki polskich antysemitów” w postaci stereotypowego wyobrażenia o Żydach, obecnego w polskim dyskursie antysemickim drugiej połowy XIX wieku. Leociak napisał także, że postać jest prusowym studium „przeobrażania się Polaka wyznania mojżeszowego w przebiegłego i cynicznego Żyda, zagrażającego polskiej substancji narodowej”. Jego relacje z Wokulskim i Rzeckim przedstawione są jako realizacja utrwalonych w antysemickiej kulturze stereotypów o nielojalności i wyrachowaniu Żydów.
Literaturoznawca Paweł Tomczok porównując rodziny Łęckich i Szlangbaumów zwraca uwagę, że żydowska rodzina jest jedną z nielicznych w powieści, która ma potomków. Henryk Szlangbaum kontynuuje pomnażanie majątku jego dziadka i ojca, sprawia, że jego rodzina ma szansę dorobić się i osiągnąć szacunek w oczach społeczeństwa.