Program borykał się z dużymi opóźnieniami i licznymi problemami technicznymi i technologicznymi oraz niewydolnością KZWM, mimo prostej konstrukcji broni. 10 grudnia 1950 przekazano jedynie pierwsze 477 granatników partii próbnej, które poddano testom. Próby prowadzono też w dalszym okresie.
Nowy granatnik przeciwpancerny został przyjęty do uzbrojenia Wojska Polskiego decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 marca 1951, jednakże nie było to równoznaczne z rozpoczęciem produkcji. Planowana produkcja miała wynieść: w 1951 roku - 73 650 (43 650 bojowych i 30 000 ćwiczebnych) egzemplarzy w 1952 roku - 61 525 (31 325 bojowych i 30 000 ćwiczebnych) egzemplarzy.
Faktycznie pierwsze 5000 sztuk bojowych granatników odebrano z wytwórni pod koniec 1952 i wprowadzono do uzbrojenia 1 stycznia 1953. Przyjęto także 940 granatników ćwiczebnych. Od 1953 roku szkolono wybranych żołnierzy w obsłudze broni. Opracowano i wydano w 1952 roku także tajną instrukcję wojskową dotyczącą tego wzoru broni. Mimo przezwyciężenia do tej pory większości trudności, w lutym 1952 roku zdecydowano o zaprzestaniu produkcji Pc-100, a zamiast tego wojsko zdecydowało przejść na nowocześniejsze granatniki wielorazowego użytku. Wprowadzono w konsekwencji do uzbrojenia czechosłowackie granatniki P-27, a następnie jako typowe, radzieckie RPG-2.