Po przekroczeniu normatywnego 5-letniego okresu magazynowania amunicji, granatniki Pc-100 zostały wycofane z magazynów i zniszczone. Decyzję o zniszczeniu zmagazynowanych egzemplarzy wykonano tak dokładnie, że nie ocalał żaden egzemplarz instrukcji do tej broni. Wbrew potocznym wersjom, przyczyną małego rozpowszechnienia i szybkiego wycofania tej broni nie były naciski ze strony ZSRR, obawiającego się polskiej konkurencji w zakresie uzbrojenia, ale problemy z opanowaniem produkcji, a następnie przestarzałość jednostrzałowych granatników. Niekompletny egzemplarz granatnika Pc-100 znajduje się w Muzeum im. Orła Białego w Skarżysku-Kamiennej, istnieje jeszcze poza tym w Polsce kilka elementów tych granatników lub złożonych wtórnie z części.
Broń jest podobna do Panzerfausta 60. Podstawową różnicą jest celownik skalowany na odległości 50, 100 i 150 m (w oryginalnym Panzerfauscie 30, 60 i 80 m), co pozwala przypuszczać, że polska konstrukcja miała silniejszy ładunek miotający, pozwalający uzyskać większy zasięg. Broń wyposażona jest w naklejoną kalkomanię z instrukcją w języku polskim (została ona umieszczona identycznie, jak w oryginale niemieckim).
Przypisy
Bibliografia Zbigniew Gwóźdź, Granatniki bezodrzutowe, Komandos 11/99.
PT-100 Kategoria:Polska broń strzelecka