W latach 1735–1737 wybudowano od strony zachodniej potężną wieżę, przez co centralne założenie na planie krzyża greckiego uległo zakłóceniu. Gdy wieża była gotowa, przeniesiono do niej dzwony z wolno stojącej dzwonnicy, którą następnie rozebrano.

Na zachodniej fasadzie wieży umieszczono z wykutego żelaza cyfry "1737", oznaczające rok zakończenia jej budowy. Podobne cyfry istniały do pożaru w 1865 na południowej i północnej fasadzie wieży, umieszczone były jednak wyżej, tuż pod jej hełmem.

Wieża miała pierwotnie dach z desek, zwieńczony u góry kulą. Dach ten spłonął wraz z całym drewnianym wyposażeniem wieży w 1752. W 1757 rozpoczęto odbudowę wieży. Otrzymała ona wówczas niewysoki, barokowy hełm z zegarem, zwieńczony małą kopułą z latarnią. W 1794 dokonano pewnej modyfikacji tego założenia.

Restauracja 1791-1792 Pod koniec XVIII w. miała miejsce pierwsza restauracja katedry. Na zlecenie króla Gustawa III z 1790 architekt Erik Palmstedt zaprojektował nowy wystrój prezbiterium, na który miał się składać: ołtarz główny, ambona i tron biskupa;