Spłonął hełm wieży i wypaliło się jej wnętrze. Dzwony stopiły się i spadły na sklepienie ponad vapenhus (miejscem składania broni przed wejściem do kościoła), wybijając w niej dużą dziurę; sam vapenhus jednak wytrzymał. Pozostałe sklepienia również wytrzymały pożar, chociaż wnętrze katedry zostało uszkodzone przez dym. Pomimo wysokiej temperatury wyposażenie, w tym wrażliwe organy, pozostało nieuszkodzone. Wytrzymałość sklepień została sprawdzona po ugaszeniu pożaru. Dokonano również próby wytrzymałości organów poprzez intensywną, godzinną grę na nich. Pod koniec lat 70. XIX w. dokonano gruntownej restauracji katedry, gdy tynki zaczęły się łuszczyć, a dla poszczególnych elementów wyposażenia nieodzowna stała się konserwacja. Wybudowano też wówczas piece jako system grzewczy świątyni; poprzednio budynek był nieogrzewany.
Po pożarze wieża otrzymała swój obecny, neoklasycystyczny wygląd według projektu architekta i administratora budynków państwowych Alberta Törnqvista. Wieżę zwieńczono wysokim hełmem, pojawił się w niej też nowy zegar i dzwony.