Ludmiła Hińcz (ur. 23 marca 1907 w Potoczku koło Iłży, zm. 27 maja 1995 w Lesznie) – nauczycielka polska, więźniarka Ravensbrück, dyrektor I Liceum Ogólnokształcącego w Lesznie.
Życiorys Była córką Jana Hińcza, pracującego jako administrator majątku, oraz Marii z Minterów; miała czworo rodzeństwa: dwóch braci i dwie siostry. W Potoczku kończyła szkołę powszechną i w 1919 wyjechała na dalszą naukę w jednym z gimnazjów warszawskich, gdzie zdała egzamin dojrzałości w 1925. Po dwóch latach studiów z filologii polskiej na Uniwersytecie Warszawskim ciężka choroba matki zmusiła ją do przerwania nauki i podjęcia pracy zarobkowej. W 1933 złożyła egzaminy w zakresie języka polskiego i historii przed komisją państwową, uzyskując prawo nauczania tych przedmiotów. Była nauczycielką w Warszawie do wybuchu wojny; w okresie okupacji uczyła sporadycznie, udzielając się także w tajnym nauczaniu. W czasie powstania warszawskiego została aresztowana przez Niemców i wywieziona do obozu w Ravensbrück, skąd w lutym 1945 przeniesiono ją do pracy w fabryce Heinkel Werke w Berlinie.