Na próbach morskich uzyskano w przypadku wszystkich trzech jednostek wyższe wartości mocy siłowni: „Derfflinger” 76 634 KM, „Lützow” 80 900 KM, a „Hindenburg” 95 777 KM, lecz uzyskane prędkości były niższe od oczekiwanych o około 0,5–1 w., co mogło wiązać się ze zbyt małą głębokością akwenu, na którym przeprowadzano próby.
Parę do turbin dostarczało 18 kotłów parowych typu Schulz-, z których cztery zostały dostosowane (po raz pierwszy na niemieckich okrętach) do opalania paliwem płynnym, stosowanym również w kotłach opalanych węglem do ich szybkiego rozpalania. Były one rozmieszczone w 12 kotłowniach. Na dwóch pierwszych jednostkach cztery kotłownie dla kotłów na paliwo płynne zostały rozmieszczone jako pierwsze od dziobu, za nimi znajdowało się osiem kotłowni węglowych. Na „Hindenburgu” zmieniono ten układ (licząc od dziobu): dwie kotłownie z kotłami opalanym paliwem płynnym, cztery węglowe, znów dwie dla kotłów na paliwo płynne i cztery węglowe. Każdy z krążowników posiadał dwa turbogeneratory i dwa generatory spalinowe, o łącznej mocy 1660 kW.
Turbiny napędzały za pośrednictwem wałów napędowych cztery śruby o średnicy 3,9 m (na „Hindenburgu” 4 m), przy czym turbiny wysokiego ciśnienia obracały wały zewnętrzne, zaś niskiego ciśnienia wewnętrzne.