został też patronem i kanclerzem uniwersytetu. W związku z tym kościół św. Mikołaja został w 1457 podniesiony przez biskupa Iwena do rangi kolegiaty, po czym otrzymał określenie katedry (Greifswalder Dom). Nowy status otworzył dla kościoła nowe możliwości finansowe, dzięki którym można było jeszcze w tym samym roku wznowić budowę wieży zachodniej. Dobudowano piętro i zwieńczono je czterema wieżyczkami bocznymi. W latach 1480–1500 podwyższono wieżę dodatkowo o ośmiokątną kondygnację zwieńczoną na pocz. XVI w. ok. 60-metrowym, również ośmiokątnym, gotyckim hełmem. Ukończona w ten sposób wieża osiągnęła łączną wysokość 120 m.

XVI–XVIII w. W ciągu swej historii wieża dwukrotnie traciła hełm, za każdym razem podczas ciężkiej burzy. Hełm po raz pierwszy runął w 1515, nie wyrządzając jednak większych szkód budynkowi kościoła. Został odbudowany w 1609. Znacznie poważniejsze następstwa miało zawalenie się hełmu 13 lutego 1650. Spadająca konstrukcja przebiła dach kościoła powodując zawalenie się fragmentu sklepienia nawy głównej i nawy południowej a po paru dniach również nadwerężonego wschodniego szczytu prezbiterium. Wewnętrzne wyposażenie uległo całkowitemu zniszczeniu. Bezpośrednio po tym wydarzeniu rada miasta wezwała do ofiar na rzecz odbudowy zniszczonej świątyni.