Mieszkańcy, głównie rybacy i rolnicy, nie posiadając wykształcenia, byli zobowiązani przyjąć język turecki. Ich życie było ciężkie. Wielu z mieszkańców zdecydowało się porzucić miasto, ponieważ nie mogli znieść tureckiej obecności i represji. Turcy nawet zakazali im uprawy winnic i konsumpcji wina. Ludność Kios – Kiotes – uprawiała granaty zamiast winorośli. Te ciężkie warunki zostały rozluźnione pomiędzy 1656 a 1710. Wielu Greków z Kios i Kyzikos, którzy byli wykwalifikowanymi budowniczymi statków, znalazło pracę w nowo założonej tureckiej stoczni wojennej. Miasto Kios, z większością mieszkańców pochodzenia greckiego, miało prawo wyboru burmistrza (ostatnim posiadaczem tego urzędu był Anastios Pinatsis, który zmarł jako uchodźca w Thesalonikach w 1938).
XIX wiek Pomiędzy 1823 a 1839, za panowania sułtana Mahmuda II, miały miejsce pierwsze reformy, jak i później, za sułtana Abdülmecida, sytuacja chrześcijan uległa poprawie. Religijna, społeczna i handlowa struktura Kios została przywrócona, a w edukacji była wzrosła liczba nauczycieli. Szkoły dla chłopców i dziewcząt zakładano na koszt wspólnoty chrześcijańskiej. Klasyczny duch Grecji, kraju kultury i wolności, zaczął być ponownie nauczany w szkołach. Chrześcijanie posiadali pełną wolność w obchodzeniu życia religijnego.