Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku piechoty w ramach I Brygady. Pełnił funkcję chorążego oddziału sanitarnego III Brygady Legionów. Zimą 1915 ciężko przeszedł ospę w szpitalu w Szyglu, znajdując się w stanie agonii (pracowała tam także dr Julia Świtalska, żona ww. Kazimierza). 9 sierpnia 1915 został awansowany na chorążego, a 1 grudnia 1916 na podporucznika sanitarnego.
W I semestrze roku akademickiego 1916/1917 był studentem na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego, otrzymując wówczas Stypendium Samuela Głowińskiego. 1 września 1917 uzyskał stopień doktora wszech nauk lekarskich na Uniwersytecie we Lwowie. W tym samym roku otrzymał dyplom lekarza w specjalności chorób nerwowych. Po studiach był zatrudniony w Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, a potem od 1917 do końca 1918 pracował na stanowisku asystenta-neurologa na Oddziale Neurologii w Szpitalu Powszechnym we Lwowie.