Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1919 przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1919 pracował jako asystent na oddziale neurologicznym Szpitala Szkolnego Ujazdowskiego. Uczestniczył w wojnie z bolszewikami. Po zakończeniu działań wojennych pracował jako starszy lekarz Szkoły Podchorążych w Warszawie (1923, 1924, nadal w 1925). 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów sanitarnych. W 1923, 1924 pozostawał oficerem nadetatowym 1 batalionu sanitarnego. W latach 30. był w kadrze oficerskiej Szkoły Podchorążych Sanitarnych. Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W 1932 był w kadrze oficerskiej Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.