Ponadto, dzięki tej ofensywie, armia ta miała zabezpieczyć flanki Grup Armii Środek i Południe posuwających się w różnych kierunkach.
Plany dla Frontu Południowo-Zachodniego Dowództwo frontowe planowało swoje działania na podstawie zarządzenia Stawki nr 002374 w sprawie przekazania wojsk Frontu Południowo-Zachodniego do obrony w celu zapobieżenia zdobyciu przez przemysł wroga regionu przemysłowego Charkowa i Donbasu. Zgodnie z tym zarządzeniem dwie armie (21-sza i 38-ma) objęły kierunek na Charków, a 40 Armia na Sumy. Radziecka 6 Armia otrzymała polecenie likwidacji „występu krasnohradzkiego” utworzonego przez jednostki wroga w linii frontu, a 38 Armii, najliczniejszej i najsilniejszej w składzie frontu, otrzymała zadanie bezpośredniej obrony Charkowa.
Przewidując działania wroga na lewobrzeżnej Ukrainie,zarówno Stawka, Sztab Generalny, jak i dowództwo frontowe wierzyło, że główne uderzenie będzie skierowane w stronę Charkowa z regionów Połtawy i Krasnohradu. W związku z tym na tych obszarach prowadzono prace obronne i skoncentrowano nieliczne rezerwy.