W 1929 roku wycofano ze służby wszystkie niszczyciele serii V 1 (V 1, V 2, V 3, V 5, V 6), a w 1931 roku – S 18 i S 19. S 23 został już w 1932 roku przeklasyfikowany na torpedowiec i przemianowany na T 23, a w 1939 roku na T 123 „Komet”. Służył jako okręt kierujący zdalnie sterowanego okrętu-celu „Hessen”, a od 1943 roku jako poławiacz torped. Po wojnie został przejęty przez ZSRR.

II przebudowa Cztery pozostałe niszczyciele serii G 7 (G 7, G 8, G 10 i G 11) przeszły drugą większą przebudowę w latach 1928-1931, kiedy zamieniono kotły na trzy nowoczesne, opalane paliwem płynnym, przy tym wydłużając okręty o ponad 4 metry i jeszcze przedłużając pokład dziobowy aż za pierwszy komin. Zmianie i unowocześnieniu uległa przez to ich sylwetka. Wyporność projektowa wzrosła do 772 ton, a pełna do 884 ton, natomiast długość do 76,1 m całkowita i 75,7 m na linii wodnej. Zapas paliwa wynosił 220 t. Zasięg wzrósł do 1900 Mm przy prędkości 17 węzłów, natomiast prędkość maksymalna nieco zmalała do 30 węzłów.