Wzmocniono również artylerię przez zamianę dział kalibru 88 mm na dwa działa kalibru 105 mm, natomiast na skutek zabudowania miejsca burtowych wyrzutni torped za pierwotnym pokładem dziobowym, liczba wyrzutni torpedowych zmalała z czterech do dwóch. Podwyższono też przedni komin o 1,2 m. Dzięki zwiększeniu zapasu węgla ze 108 do 146 ton, zasięg wzrósł o ponad połowę, do 1700 Mm przy prędkości 17 węzłów. Zapas mazutu modernizowanych okrętów typów V 1 i S 13 podawany jest jako mniejszy o jedną tonę – odpowiednio 71 ton i 77 ton.. Wyporność projektowa okrętów wzrosła do 650 ton, a pełna do 749 ton.
Po wojnie, w latach 1920-1922 pozostałe w służbie niszczyciele przeszły analogiczną przebudowę w tej samej stoczni, przy czym okręty poszczególnych serii różniły się nieco formą dobudowanego pokładu i burt. Zapas węgla dla serii V 1 wzrósł do 150 ton i dla serii G 7 do 156 ton, a zasięg wzrósł odpowiednio do 1750 i 1800 mil morskich przy prędkości 17 węzłów. Wyporność projektowa wzrosła odpowiednio do 670 i 660 ton, a pełna do 753 i 775 ton. thumb|G 10 po ostatniej przebudowie pod koniec lat 30. thumb|Sylwetka okrętów typu G 7 (T 107) po ostatniej przebudowie pod koniec lat 30.