zastosowano w typie G 7 dwa kotły Marynarki i jeden dwustronny kocioł Marynarki, wszystkie opalane paliwem płynnym, o ciśnieniu roboczym 18 at i powierzchni ogrzewalnej 1923 m². Okręty napędzały dwie śruby o średnicy 208 cm (podtyp V 1) lub 200 cm (pozostałe). Miały klasyczny ster na rufie i chowany ster dziobowy. Prąd o napięciu 110 V dostarczały dwa turbozespoły o mocy 17 kW.
Projektowa prędkość maksymalna wynosiła 32 węzły lub 32,5 węzła dla typu S 13, natomiast poddawane próbom okręty przekroczyły ją, osiągając 32,9 węzła (Vulcan), 33 węzły (Germania) i 34 węzły (Schichau). Zapas paliwa wynosił początkowo odpowiednio 107 ton węgla i 78 ton mazutu, 110 ton i 80 ton oraz 108 ton i 72 tony. Pozwalał on na uzyskanie zasięgu odpowiednio 1190, 1150 i 1050 Mm przy prędkości 17 węzłów. Przy prędkości 29 węzłów zasięg spadał do 490 Mm dla okrętów Vulcana i 600 Mm dla okrętów Schichaua.