Z chwilą rozpoczęcia praktyki osteopatycznej w 1874, Still ogłosił podstawową zasadę osteopatii, która głosi, że ciało zawiera w sobie substancje lecznicze i środki do walki w chorobami. Wydarzenie to miało miejsce kilkanaście lat przed odkryciem przeciwciał i podstaw immunologii przez Emila Behring i Kitasato Shibasaburo, które to odkrycie potwierdziło tezę Stilla. Istnienie w ciele ludzkim substancji leczniczych Still uznał za podstawowy element zdolności wszystkich organizmów żywych do autoregulacji procesów życiowych. Jako stan chorobowy, wg tej teorii, został uznany stan, w którym owe substancje nie mogą być przemieszczane po całym organizmie. W związku z tym za istotę nowej alternatywnej terapii Still przyjął konieczność odblokowania krążenia krwi, tak by naturalne substancje lecznicze mogły być swobodnie dostarczane do tkanek ciała. Pogląd o autoregulacji procesów życiowych, w którym organizm dąży do stanu normalnego, to jest zdrowego, był już znany wcześniej i rozpowszechnił się na początku XIX wieku, przed rozpoczęciem działalności Stilla. W przypadku osteopatii, jej twórca wyróżnia jednak określoną grupę przypadków, w których wyraźne jest umożliwienie organizmowi zastosowanie walki z dolegliwością, poprzez zabiegi osteoplastyczne.