W tym okresie szkoła tendai wykazywała oznaki skorumpowania, gdyż potomkowie arystokratycznych rodów zajęli najwyższe stanowiska w szkole i podążali drogą realizowania swoich światowych ambicji. Na skutek tego mnisi poważnie zainteresowani praktyką buddyjską, udawali się do wyspecjalizowanych ośrodków daleko od pożądań sławy i bogactwa i gdzie mogli spędzić życie poszukując właściwej Drogi. Takich ludzi nazywano wówczas hijiri. I Hōnen stał się takim hijirimRed. Yusen Kashiwahara, Koyu Sonoda. Sharpers of Japanese Buddhism. Str. 65.

Hōnen przebywał w Kurodani przez dwadzieścia lat spędzając dni na studiowaniu i religijnych praktykachOpuścił Kurodani tylko raz, gdy w wieku 23 lat udał się do Seiryō-ji w pobliżu Kioto, który to klasztor przechowywał słynne chińskie wyobrażenie Buddy Siakjamuniego. Doszedł wtedy do wniosku, że normalny trening buddyjski, składający się z trzech elementów: moralności, kontemplacji i mądrości, nie jest dla niego i zwątpił w tradycyjną drogę wyzwolenia. W tym czasie przeczytał cały kanon buddyjski pięciokrotnie i głęboko wielokrotnie studiował wszelkie komentarze zarówno własnej szkoły, jak i innych szkół. Pewnego razu dyskutował ze swoim nauczycielem Eikū o względnych zasługach praktyki nembutsu z wizualizacją lub z inwokacją.