Nowa platforma otrzymała oznaczenie projektowe LC10, kontynuując dotychczasową numerację projektów Leyland Cars (LC8 stało się bazą dla modelu Austin Metro, wprowadzonego w 1980 roku, a LC9 wykorzystano przy konstrukcji Triumpha Acclaim, zaprezentowanego w 1981 roku).
Wstępne prace nad projektem LC10 rozpoczęto w 1977 roku, a uruchomienie produkcji planowano na około 1980 rok. Zakładano, że nowe modele trafią do sprzedaży w podobnym czasie co Ford Escort Mk3 oraz pierwszy Vauxhall Astra.
Projekt nadwozia LC10 został opracowany przez Iana Beecha pod kierownictwem głównego stylisty British Leyland, Davida Bache’a. Powstały dwie podstawowe wersje nadwoziowe: pięciodrzwiowy hatchback oraz czterodrzwiowy notchback. Było to odejście od wcześniejszych samochodów koncernu z napędem na przednie koła, które wykorzystywały układ napędowy opracowany przez Aleca Issigonisa – z przekładnią umieszczoną w misce olejowej silnika.
W nowym projekcie zastosowano skrzynię biegów typu end-on (rozwiązanie pierwotnie wdrożone przez firmę Fiat w modelu Autobianchi Primula), produkowaną na licencji Volkswagena.