Zrezygnowano również z systemu zawieszenia Hydragas (obecnego w poprzednich modelach), zastępując go prostszym układem: z przodu zastosowano kolumny MacPhersona, a z tyłu belkę skrętną na wzór rozwiązania znanego z Volkswagena Golfa – z dużym skokiem sprężyn.
Choć taki układ zawieszenia był tańszy i łatwiejszy w produkcji, ograniczał przestrzeń ładunkową pojazdu. W niektórych prototypach testowano rzeczywiste elementy zawieszenia Volkswagena, co mogło być przyczyną problemów z łożyskami przednich kół w pierwszych egzemplarzach Maestro – pojazd był bowiem większy i cięższy od pierwszej generacji Golfa.
Zdecydowano, że w pierwszej kolejności opracowana zostanie wersja pięciodrzwiowego hatchbacka. Nazwa „Maestro” była wcześniej rozważana przy wyborze nazwy dla Austina Metro; trzecią propozycją była nazwa „Match”, która jednak nie zyskała szerszego poparcia.
Wersja notchback (projekt LM11) została opracowana w późniejszym etapie, jednak jej rozwój odbiegał od pierwotnych założeń. Ostatecznie została wprowadzona na rynek jako Austin Montego w kwietniu 1984 roku, po decyzji British Leyland o wycofaniu marki Morris.
Produkcja modelu Maestro rozpoczęła się w listopadzie 1982 roku, a oficjalna premiera rynkowa miała miejsce 1 marca 1983 roku.