W pracy opisał rezultaty leczenia zwierząt chorych na zołzy i wąglik roztworami izopatycznymi przygotowanymi odpowiednio z kropli śluzu nosowego zwierzęcia chorego na zołzy lub kropli krwi zwierzęcia chorego na wąglik. Próby Wilhelma Luxa przyczyniło się w owym czasie do wzrostu zainteresowania izopatią wśród lekarzy weterynarii i stosowania tej metody.
Do rozwoju izopatii przyczynił się również Constantin Hering, który przygotowywał preparaty na bazie trucizn zwierzęcych, na przykład jadu węża Lachesis mutus. Wprowadził pojęcie nozodów w celu ich określenia.
Po początkowym okresie popularności popadła w niełaskę głównie za sprawą panującej w latach 50 XIX wieku epidemii cholery, wobec której izopatia okazywała się przeciw skuteczną metodą leczenia. Na nowo spopularyzował izopatię Denys Collet, który będąc już w podeszłym wieku, opublikował książkę pt. Isopathie, Méthode Pasteur par Voie Interne (1893).