Denys Collet uważał izopatie, homeopatie i medycynę klasyczną za równorzędne.
W latach 20 XX wieku izopatia zupełnie straciła na znaczeniu głównie dlatego, że była przeciwskuteczna w walce z pandemią grypy (1918-1919) oraz przeciwskuteczna w walce z epidemią zapalenia mózgu von Economo (1919-1925).
Współczesność Preparaty izopatyczne dla indywidualnych pacjentów mogą być przygotowywane jedynie przez wyspecjalizowane apteki na zlecenie lekarzy oraz tzw. heilpraktikers. Izopatia jest stosowana w Niemczech i we Francji.
Leki izopatyczne Leki izopatyczne wykonuje się (identycznie jak leki homeopatyczne) przez rozcieńczanie i dynamizowanie czynnika wywołującego chorobę. Przy czym stosowane czynniki wywołujące chorobę mogą być zarówno zakaźne (bakterie, wirusy, wydzielina zakaźna lub inny materiał organiczny), jak i niezakaźne (pyłki kwiatowe). Materiałami służącymi do wykonania leków izopatycznych mogą być: krew żylna lub w rzadkich przypadkach menstruacyjna, mocz, wydzieliny organizmu ludzkiego, między innymi ślina, upławy, wodniak, przesięk. Wyprodukowanie leku izopatycznego dla indywidualnego pacjenta odbywa się ręcznie i według ścisłych reguł i w związku z tym jest kosztowne, gdyż wymaga dużego nakładu czasu i pracy.