Pierwszy roztwór wodny w procesie produkcji leku izopatycznego z materiału pobranego od pacjenta powinien zostać poddany sterylizacji. W praktyce stosowane są także niezindywidualizowane leki izopatyczne wykonywane fabrycznie, na przykład izopatyczne roztwory sezonowych wirusów grypy i izopatyczne roztwory pyłków kwiatowych. Terminologia stosowana w izopatii nie została ściśle zdefiniowana. Według O.A. Juliana leki izopatyczne są nozodami przygotowanymi ex tempore z materiałów pochodzących od indywidualnego pacjenta.
Rodzaje izopatii Wyróżnia się dwa rodzaje leczenia izopatycznego: autoizopatyczne (podawanie pacjentowi preparatu przygotowanego z niekoniecznie chorobotwórczej wydzieliny jego własnego organizmu, np. potu, krwi, moczu lub kału, w celu zniesienia blokady i pobudzenia do samoleczenia) heteroizopatyczne (podanie pacjentowi preparatu przygotowanego z czynnika obecnego na zewnątrz, który wywołał chorobę u pacjenta, np. pyłki kwiatów, roztocza domowe, czynniki zakaźne)