Centrum przemysłu samochodowego, petrochemicznego, elektronicznego, włókienniczego i ceramicznego. Głównymi ośrodkami są: Nagoja, Gifu, Yokkaichi, Toyota i Suzuka.
Historia W okresie Edo (1603–1867), w regionie tym wytwarzano: tekstylia, ceramikę, wyroby z drewna. Po otwarciu portów Yokkaichi i Nagoja w drugiej połowie okresu Meiji, rozwinął się przemysł chemiczny i maszynowy.
Po wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905) rozpoczęto produkcję materiałów wełnianych. W przeciwieństwie do regionu przemysłowego Keihanshin, który rozwijał się na skutek inwestycji rządowych w przemysł ciężki, region Chūkyō kształtował się spontanicznie, głównie dzięki inwestycjom lokalnych przedsiębiorców w produkcję towarów konsumpcyjnych.
W czasie II wojny światowej otworzono w Chūkyō fabryki przemysłu ciężkiego i lotniczego o największej produkcji w kraju. Dlatego pod koniec wojny region został zbombardowany. W latach 50. i 60. XX w. (plan Ikedy) nastąpił dynamiczny rozwój przemysłów lekkiego, ciężkiego, a zwłaszcza samochodowego i motocyklowego (Honda, Yamaha, Toyota).
Galeria
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Gospodarka Japonii