Dostarczycielami opon byli Michelin, Dunlop i Continental. Innowacją techniczną były wprowadzone przez Michelina tzw. jante amovible, tj. zdejmowalne obręcze wraz z oponami, które mogły być szybko założone w przypadku przebicia opony. W przeciwieństwie do wyścigów Gordona Bennetta w trakcie wyścigu przy samochodzie mogli pracować tylko kierowca i jego mechanik (który jechał wraz z nim), stąd przewożenie zapasowych, zdejmowalnych obręczy mogło w przypadku przebicia opony przyczynić się do zaoszczędzenia dużej ilości czasu i dać dużą przewagę. Tradycyjna metoda wymiany opon, czyli zdjęcie starej opony za pomocą noża i założenie nowej na obręcz, zajmowała około piętnastu minut, natomiast wymiana obręczy Michelin – poniżej czterech. FIAT użył pełnego zestawu, a Renault i dwa Clémenty-Bayardy używały obręczy na tylną oś. Jako że każda dodatkowa obręcz zwiększała masę pojazdu o dziewięć kilogramów, niektórzy producenci, jak Itala i Panhard, nie korzystali z tego udogodnienia, by nie przekroczyć regulaminowej masy. W wyścigu zastosowano także po raz pierwszy w historii amortyzatory hydrauliczne.
Wyścig thumb|J. Edmond w Renault przed wyścigiem. Edmond wycofał się z wyścigu po tym, gdy smoła, na którą najechał, dostała się do jego oczu