Następowała seria zakrętów w lewo, która wiodła zawodników w stronę Montfort, po czym kierowcy jechali prostą – przeciętą w niektórych miejscach bardziej technicznymi zakrętami – obok miasta Connerré. Uczestnicy pokonywali dwanaście okrążeń tor w przeciągu dwóch dni (sześć okrążeń na dzień), w sumie 1 238,16 km.
By rozwiązać problemy występujące podczas poprzednich wyścigów, w których widzowie stali zbyt blisko toru, przez co wielokrotnie wjeżdżali w nich kierowcy – co częstokrotnie prowadziło do śmierci lub zranienia widzów – ACF ustawił wokół toru 65 kilometrów ogrodzenia palisadowego, głównie w okolicach miast i wsi oraz pod koniec dróg i ścieżek przecinających tor. Zbudowane zostały tymczasowe drogi z desek, użyte w celu objazdu Saint-Calais i Vibraye, co było alternatywą dla systemu używanego w wyścigach Gordona Bennetta, gdzie samochody, przejeżdżając przez miasta, musiały stosować się do ograniczeń prędkości i nie mogły wyprzedzać. Nad torem zbudowano kilka kładek, a na linii startu/mety w Montfort postawiona została zadaszona trybuna na dwa tysiące miejsc. Pit-lane, gdzie zespoły były ulokowane i mogły pracować nad samochodami, znajdowało się po drugiej stronie toru. Pod torem zbudowano tunel łączący trybunę i pit-lane.