fragmenty Jako pierwszy na Rusi przedstawił pogląd o boskim charakterze władzy świeckiej, który uzasadniał w oparciu o teksty bizantyjskie, głoszące boskość władzy cesarskiej.
Po śmierci Józefa w 1515 jego duchowni uczniowie, kontynuatorzy jego nauki objęli najwyższe godności w Cerkwi rosyjskiej, co doprowadziło do rozstrzygnięcia na korzyść obrońców majątków kościelnych z ich przeciwnikami (konflikt lubostiażatieli, do których należał Józef, z niestiażatielami).
Józef Wołocki został kanonizowany w 1579 roku. 7 grudnia 2009 roku został ogłoszony przez patriarchę Cyryla patronem prawosławnej przedsiębiorczości i gospodarki.
Uwagi
Przypisy R. Pipes, Rosja carów, s.238 R. Pipes, Rosja carów, s.237
Bibliografia
Linki zewnętrzne Алексеев А. И., К изучению творческой истории "Книги на еретиков" Иосифа Волоцкого, Древняя Русь. Вопросы медиевистики, 32 (2008) nr 2, s. 60–71. [dostęp 2010-05-20]. Гуреев М., Последний спор в Русской церкви. Из истории одной духовной полемики. [dostęp 2010-05-20]. Иосиф Волоцкий, Послание иконописцу и три Слова о почитании святых икон. [dostęp 2010-05-20]. Иосиф Волоцкий, Просветитель. [dostęp 2010-05-20]. Иосиф Волоцкий (Волоколамский), преподобный. [dostęp 2010-05-20]. Крапчунов Д. Е., Религиозная традиция о взаимоотношениях Нила Сорского и Иосифа Волоцкого.