Treść Akt I thumb|Rinaldo i Armida. Obraz A.M. Vassallo W obozie chrześcijańskim pod murami oblężonej Jerozolimy rycerze oddają hołd Dudonowi, jednemu z wodzów, który padł w boju. Eustazio, brat wodza krucjaty Goffreda (Gotfryda z Bouillon) obwieszcza przybycie „królewskiej damy” ze łzami błagającej chrześcijan o pomoc. Damą jest czarownica Armida, której towarzyszy w przebraniu jej wuj Hidraot. Armida, pragnąc odciągnąć wojska krzyżowe od Jerozolimy podaje się za królową Damaszku, którą podstępny Hidraot pozbawił królestwa. Ku jej rozczarowaniu Goffredo nie chce uszczuplać swych sił, ulegnie dopiero prośbom Eustazia, podbitego urodą czarownicy (sekstet: Sventurata! ). Przed wymarszem oddziałów, które mają wspomóc Armidę, Goffredo, nakazuje swym paladynom wybór następcy Dudona. Wodzem zostaje obrany Rinaldo. Wybór budzi wściekłość Grenanda, który liczył na to stanowisko (soffirò l’ofessa). Armida spotyka Rinalda, oboje łączy dawna miłość, zrodzona w dniu, w którym czarownica uratowała podczas bitwy rannego Rinalda. Teraz oznajmia mu, że przybyła do obozu tylko dla niego (Amor, possente nome). Grenando widząc Rinalda u boku kobiety, lży go i wydrwiwa, co przypłaca śmiercią w pojedynku.