7 września przeprowadził tylko rekonesans na Czerwiszeńskim przyczółku. 23 września oddał Armię Specjalną Frontowi Południowo-Zachodniemu.
1917 Przy planowaniu kampanii 1917 roku zaproponował uderzenie w kierunku Wilna siłami 46 dywizji. Sprzeciwił się planowi opracowanemu przez gen. W. Gurko i A. Łukomskiego. W ramach nowego planu operacji zatwierdzonego przez gen. Aleksiejewa zadaniem Frontu gen. Ewerta było przeprowadzenie pomocniczego uderzenia siłami 10 Armii.
Kiedy 2 marca 1917 gen. Aleksiejew zaproponował, by zwrócić się poprzez naczelnego najwyższego dowódcę do cara Mikołaja II o abdykację, Ewert odpowiedział, że swoją opinię wyda wtedy, kiedy usłyszy opinie generałów N. Ruzskiego i gen. A. Brusiłowa. Po zapoznaniu się z opiniami wysłał telegram do Mikołaja II, w którym powołując się na fakt, że na wojsko „w jego obecnym składzie ... nie można liczyć”, pisze, że „nie znajdując innego wyjścia, bezgranicznie oddany Waszej Cesarskiej Mości, prosi Waszą Cesarską Mość, dla zbawienia Ojczyzny i Dynastii, o podjęcie decyzji uzgodnionej z przewodniczącym Dumy... jako widocznie jedynej, sposobnej zaprzestanie rewolucji i zbawienie Rosji od plagi anarchii”.