W wyznaczonym terminie (22 maja) wojska Frontu Południowo-Zachodniego rozpoczęły ofensywę i w pierwszych dniach odniosły sukces, zadając klęskę armii austro-węgierskiej. 13 czerwca Korpus Grenadierów z 3 Armii przeprowadził nieudaną operację pod Stołowiczami. Gen. Ewert ponownie spowodował w Stawce odłożenie operacji na 3 lipca. 24 czerwca przekazał z 3 Armii do Frontu Południowo-Zachodniego 31 KA, pozostałe Korpusy podporządkował 4 Armii, której zadaniem było główne uderzenie na Baranowicze. 3 – 8 lipca 4 Armia rozpoczęła ofensywę na Baranowicze i odniosła niewielki sukces taktyczny, tracąc ok. 80 tysięcy żołnierzy. 9 lipca decyzją Stawki główne uderzenie powierzono wojskom Frontu Południowo-Zachodniego. Wojska Frontu Zachodniego miały wstrzymywać ewentualne działania przeciwnika.
Następnie, kierując działaniami Frontu, wiązał wojska przeciwnika i tym samym nie pozwolił na skierowanie ich na południe. 12 sierpnia w skład Frontu Zachodniego weszły wojska 3 Armii i Armii Specjalnej, działające na kierunku Kowelskim. 16 sierpnia Ewert wydał rozkaz wyznaczający ofensywę na 28 sierpnia, lecz potem przełożył natarcie na 6 września. Po przygotowaniu artyleryjskim wstrzymał operację uważając, że ze względu na początek jesiennych powodzi nie ma ona szans powodzenia.