1916 W połowie marca 1916 postanowieniem Stawki, Front Zachodni przeprowadził bezskuteczną operację zaczepną na kierunku Święciany – Wiłkomir. 14 kwietnia na posiedzeniu Stawki podjęto decyzję, że przy istniejącym technicznym wyposażeniu wojsk operacje zaczepne nie będą miały powodzenia. Jednak pod presją gen. A. A. Brusiłowa podjęto decyzję o natarciu w dniu 31 maja. Kierunek głównego uderzenia z rejonu Mołodeczno na Oszmiany i Wilno przypadał Frontowi Zachodniemu. Front Północny i Front Południowo-Zachodni miały tylko współdziałać w operacji. Po otrzymaniu rezerw i zwiększeniu sił 2 i 4 Armii w rejonie Mołodeczna do 480 tys. żołnierzy gen. Ewert przystąpił do długotrwałego przygotowania do ofensywy. W przeddzień 31 maja zmienił plan operacji i zamiast na Wilno planował skierować główne uderzenie na Baranowicze. Na ten kierunek przerzucił sztab 4 Armii. Natarcie odwlekł na 13 czerwca, a następnie na 17 czerwca. W końcu maja 1916 roku w skład Frontu (szef sztabu gen. Michaił Fiodorowicz Kwieciński wchodziły 2 Armia (dowódca gen. Władimir Smirnow), 3 Armia (dowódca gen. Leonid Lesz), 4 armia (dowódca gen. Aleksandr Rogoza), 10 Armia (dowódca gen. Jewgienij Radkiewicz).