Long był członkiem misji nadzwyczajnych w Brazylii, Argentynie oraz w Urugwaju w roku 1938. Poza tym w roku 1939 pełnił funkcję doradcy w Departamencie Stanu. Powierzono mu zajęcie się kwestiami związanymi z zagrożeniem wojennym. Został również zastępcą sekretarza odpowiedzialnym za przydział wiz.

Long uważał, że nieustannie atakują go „komuniści, radykałowie oraz żydowscy zawodowi agitatorzy, a także sympatycy uchodźców”. Wiele z jego poglądów podzielali jego podwładni. W notatce służbowej, która krążyła po Departamencie w czerwcu 1940 roku, Long napisał:

„Możemy opóźnić, a nawet zatrzymać na pewien nieokreślony czas, pewną liczbę imigrantów, przyjeżdżających do Stanów Zjednoczonych. Moglibyśmy po prostu doradzić naszym konsulom, żeby wynajdywali wszelkie przeszkody i żeby domagali się dodatkowych dowodów oraz posługiwali się różnymi administracyjnymi metodami w celu maksymalnego opóźnienia przyznawania wiz.”

90% wolnych miejsc dla imigrantów z krajów znajdujących się pod niemiecką i włoską okupacją nigdy nie zostało zapełnionych.