W listopadzie 1943 roku, gdy Kongres rozważał wprowadzenie rezolucji, powołującej niezależną agencję rządową, która miałaby zajmować się ratowaniem uchodźców, Long stwierdził, że robiono wszystko, co możliwe, by ratować żydowskich uciekinierów. Wobec tego kongresmeni odeszli od pierwotnego zamysłu. Jednak świadectwo Longa było fałszywe i wprowadzało w błąd: podał on znacznie powiększoną liczbę uchodźców (580 tys.) i zaliczył w ich poczet również osoby pochodzenia innego niż żydowskie.
Long zapisał się w historii jako urzędnik, który stawiał wiele przeszkód na drodze do przyznawania wiz dla uchodźców w okresie II wojny światowej. Utrudniał realizowanie prób ratowania ludzi, drastycznie ograniczył imigrację i fałszował liczbę przyjętych uchodźców. Ujawnienie tych czynów doprowadziło do jego degradacji w roku 1944. Jego osoba stanowiła główny cel krytyki, jeśli chodzi o amerykańską politykę odnośnie ratowania uchodźców – podało Centrum Wiesenthala.
Emerytura Long odszedł z Departamentu Stanu w roku 1944 i przeszedł na emeryturę.