budynek środkowy) z dokumentu z roku 1382 dotyczącego zamku, znajdował się on bowiem w środku północnego ciągu zabudowy.

Po przejściu zamku na własność kapituły kaplicę częściowo wyburzono. Mury strony północnej wykorzystane w budynkach mieszkalnych (wschodnia część dworu przy ul. św. Marcina nr 12 oraz zachodnia zniszczonego w czasie II wojny światowej i rozebranego w latach 60. XX wieku pod nr 14) widoczne były jeszcze na planach pomiarowych z pierwszej poł. XIX wieku. Obecnie relikty widoczne są w kondygnacji piwnicznej budynku nr 12.

Kaplica NMP, późniejszy kościół św. Marcina

Ufundowana przez Henryka IV i budowana od lat 80. XIII wieku ceglana kaplica pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny miała stanowić mauzoleum fundatora, roboty budowlane jednak przerwano prawdopodobnie w 1287. Kaplicę ukończono później w bardzo uproszczony i właściwie pozbawiony cech stylowych sposób. Rzutowi nadano nieregularny kształt, jednocześnie zacierając pierwotną koncepcję i jednocześnie przeniesiono na kościółek wezwanie św. Marcina. W czasie II wojny światowej został bardzo silnie zniszczony. Odbudowany został w latach 1957–1960 przez Tadeusza Kozaczewskiego w zmienionej formie.

Mury obronne