Włócząc się po Paryżu bez zajęcia, Jakub spotyka na Nowym Moście kobietę, która poczuła się słabo. Szarmancki młodzieniec pomaga jej powrócić do domu. Uznaje ją za dewotkę w wieku czterdziestu lat, w rzeczywistości ma pięćdziesiąt. Mieszka ze swą siostrą, starszą panną Habert, dewotką, jak i ona, ale bardziej surową. Jakub zostaje domownikiem, ale kierownik duchowy obydwu panien, ksiądz Doucin, żąda odprawienia młodzieńca. Siostry kłócą się między sobą i w sposób gwałtowny się rozstają. Młodsza pani Habert wynajmuje wraz z Jakubem mieszkanie w innej części miasta i proponuje młodzieńcowi małżeństwo. Niestety okazuje się, że księdzem poproszonym przez właścicielkę kamienicy o pobłogosławienie młodej parze, jest ksiądz Doucin, który odmawia poprowadzenia uroczystości.
Starsza pani Habert oskarża Jakuba o skandaliczne wykorzystanie jej siostry i młodzieniec trafia przed oblicze prezydenta trybunału. Jakub jest w stanie wybronić się z zarzutu uwiedzenia starszej od siebie kobiety. Po jego stronie opowiadają się pani prezydentowa, jedna z jej przyjaciółek, pani de Ferval i sam prezydent. Prezencja Jakuba zachwyca panią de Ferval, która postanawia uwieść młodzieńca. Pod pretekstem napisania listu do jego przyszłej żony, ucina sobie z Jakubem krótkie tête-à-tête.