W 1913 roku metropolita Flawian odznaczył Szepielewa pastorałem (prawo do posiadaniu pastorału miał ihumen i wyżej postawieni w hierarchii cerkiewnej, Aleksy był hieromnichem).
W Pustelni Gołosiejewskiej Aleksy mieszkał w skromnej trzypokojowej celi. Na ścianach wisiało kilka ikon, biurko z Pismem Świętym, regał na książki, stół dla przyjmowania posiłków, łóżko, miedziana miednica i kilka szafek. Dla honorowych gości stała przeznaczona wersalka. Aleksy nie miał pomocnika. Starzec samodzielnie palił w piecu, nastawiał samowar i utrzymywał w celi porządek. Pod koniec życia wyznaczono mu do usługiwania mnicha Azarija, następnie chłopca z pobliskiej wsi. Jedzenie Szepielewa było skąpe, przed śmiercią posilał się jedynie chlebem z barszczem i herbatą bez cukru.
Aleksy wielokrotnie pielgrzymował do Pustelni Nikołajewskiej w guberni czernihowskiej, kilka razy do roku odwiedzał Ławrę Pieczerską, darzył szacunkiem ikonę św. Nikołaja na Biesarabce (kryty targ w Kijowie). Pod koniec życia Aleksemu zaproponowano powrót do Ławry w charakterze opiekuna Dalszych Pieczar, jednak starzec odmówił.