Lesage ukazuje swoją dezaprobatę wobec panujących na dworze obyczajów; przykładem demoralizacji dotykającej dworzan jest postawa samego Idziego Blasa, który jako powiernik de Lermy staje się cyniczny i bezwzględny, zapominając nawet o własnej rodzinie. Dopiero nieszczęścia bohatera sprawiają, że jego tok myślenia ulega zmianie.
Zdaniem Lansona psychologizm utworu jest poważnie ograniczony, ponieważ narrator poświęca niewiele miejsca i uwagi poszczególnym postaciom, co sprawia, że powieść ma charakter raczej szeregu komicznych scen niż poważnej analizy społecznej. Również postać Idziego Blasa jest słabo zindywidualizowana, co skłania tego autora do określenia jej mianem "szufladkowej", tj. pasującej do każdego powieściowego kontekstu. A. Adam idzie jeszcze dalej, określając akcję utworu jako "bez wyrazu", zaś samego Lesage’a jako słabego obserwatora, obdarzonego wprawdzie dobrym stylem i dowcipem, ale mało kreatywnego. Lanson podkreśla przy tym drobiazgowość opisów, jakie wprowadza Lesage, opisując w sposób ograniczony bohaterów, za to