XII wieku, niezależnie od tematyki utworu, choć w późnym XII wieku zaczęło oznaczać wiersze moralizujące w stylu Marcabru; Alba – dziękczynna pieśń kochanków o świcie (jej treścią bywa także dialog między odjeżdżającym o wczesnym poranku kochankiem i jego przyjacielem, który ostrzega go przed grożącym niebezpieczeństwem); Canso (patrz wyżej) – dworska pieśń miłosna napisana w wysokim stylu (np. twórczość Bernarta de Ventadorn); Sirventes – pieśni satyryczno-polityczne, często stosujące kontrafakturę; Tenso, partimen, joc-partit (jeu parti) – pieśni zawierające elementy dialogu; Pastorela – pieśń opisująca spotkanie rycerza z pasterką; Dansa – pieśń oparta na formie tanecznej; Descort – pieśń ułożona w sposób nieuporządkowany, często wielojęzyczna (u Raimbauta de Vaqeiras – pięciojęzyczna); Escondig – rodzaj canso zawierający przeprosiny kochanka, który swoim zachowaniem obraził wybrankę; Planh (plank, planctus) – lament na śmierć wybitnej osobistości.
Znaczenie Można zaryzykować twierdzenie, że z twórczości trubadurów wywodzi się cała współczesna poezja europejska.