Osiem lat później, w Paryżu, kompozytor przerobił dzieło do francuskiego libretta pod tytułem Moïse et Pharaon (Mojżesz i faraon). W wersji włoskiej Mojżesz doczekał się jeszcze kilku sporadycznych wznowień w latach 30. Ostatecznie uległ jednak wersji francuskiej, granej zazwyczaj w przekładzie na włoski (w Polsce najpierw w Krakowie w 1859 roku, następnie w Warszawie – 1866 i Poznaniu – 1889). Powrót do oryginału datuje się na lata 80. XX wieku. W roku 1983 a następnie w 1985 i 2011 operę pokazano na Rossini Opera Festivalu w Pesaroarchiwum Festiwalu.
O operze Rossini przerobił Mojżesza gruntownie po 10 latach w Paryżu, tworząc jedno ze swych największych arcydzieł. Z 22 numerów wersji francuskiej połowa została napisana już w Neapolu, wśród nich: kwintet Celeste man placata, kwartet Mi manca la voce i słynny Chór ciemności. Kompozytor nie ugiął się tym razem przed żądaniami publiczności. Orkiestra odgrywa w partyturze bardzo ważną rolę, partie chóralne są szeroko rozbudowane, a recytatywy traktowane są na równi z ariami i scenami zbiorowymi. Opera pogłębia pierwiastek ekspresyjny zbliżając się w tym zakresie do ideałów Glucka. Innowacją jest powierzenie partii tytułowej głosowi basowemu. Faktem jest, że Rossini miał do dyspozycji znakomitego basa, M.